Hundred Under the Gulmohar

  ആ കുന്നിൻ മുകളിൽ സൂര്യൻ ഉഗ്രമൂർത്തിയായി നിൽക്കുന്ന നട്ടുച്ച. ചങ്കുകൾ മൂന്നു ദിവസത്തെ ട്രെയിൻ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് തലേ ദിവസം രാത്രിയിൽ MH-ൽ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. ഊണ് കഴിഞ്ഞ് ടിവി റൂമിൽ റിലാക്സേഷന് കയറിയതാണ് നിസാം. ഫാൻ കേടായ ടിവി റൂമിലെ ഉഷ്ണം സഹിക്കവയ്യാതെ ഗഡി താഴത്തെ നിലയിലെ തണുപ്പുള്ള മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പഴയതുപോലെ കട്ടിലിൽ ചുമരും ചാരി പുസ്തകം വായിക്കുകയാണ് ചങ്ക്. “കൽക്കട്ട” അവസാനിക്കാൻ പോവുകയാണ്. കതക് തുറന്നു വന്ന ഗഡി ചങ്കിനോട് ചോദിച്ചു: “കൽക്കട്ട തീർന്നില്ലേടാ?” ചങ്ക് കൃഷ്ണമണി മാത്രം ചലിപ്പിച്ചു നിസാമിനെ പാളി നോക്കി. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു: “എടാ, നീ ജോർജ്ജിനോട് നമ്മുടെ ട്രിപ്പിൻ്റെ കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നോ?” “പിന്നല്ലാ… പറഞ്ഞു.” ഗഡി ഒരു സിഗരറ്റ് പുകച്ച് ജനാലക്കരികിലേക്ക് പോയി. ലങ്സിലേക്ക് പുക വലിച്ചു കയറ്റി, മിച്ചം വന്നത് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വിട്ട് തുടർന്നു പറഞ്ഞു: “ലിഞ്ചോയും ജോർജ്ജും രാവിലെ ഏതോ ബുക്കെടുക്കാൻ വന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ നമ്മുടെ കൽക്കട്ട, മധുവിൻ്റെ ചേച്ചി, സോനാഗാച്ചി, മമ്മി... ഇതൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. പാവങ്ങൾ കൽക്കട്ടയിൽ പോയിട്ടില്ലല്ലോടാ. കാളിഘട്ടിലെ ചെറുക്കന്മാരുടെ കുളത്തിൽ ച...

  “നീയൊറ്റ ഒരുത്തനാണ് ഇതിന് കാരണം!” പ്രസിഡൻസി ബോർഡിംഗ് ഹൗസിൻ്റെ ഇടുങ്ങിയ ഗോവണി കയറുന്ന വഴി, നിസാം പുറകിൽ വരുന്ന ചങ്കിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തെന്നാണ് നീ പറയുന്നത്? നമ്മൾ വരാൻ ലേറ്റായി, മ്യൂസിയം അടച്ചു പോയി, മമ്മിയെ കാണാൻ പറ്റിയില്ല. അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ.” ചങ്ക് ചിരിച്ചു. കയറിയ രണ്ട് സ്റ്റെപ്പ് താഴേക്കിറങ്ങി ഗഡി ചങ്കിൻ്റെ പാത തടഞ്ഞു. താഴത്തെ സ്റ്റെപ്പിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന ചങ്കിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “അത്രയേ ഉള്ളൂന്നോ? ഇനി മമ്മിയെ നമുക്ക് കാണാൻ പറ്റുമോ? ദാ നീ നോക്ക്, 28 ഷോട്ട് എടുത്തു.” ക്യാമറയുടെ പുറകുവശത്തെ ഷോട്ട് കൗണ്ടർ കാട്ടി ഗഡി തുടർന്നു: “ഓരോ ഫോട്ടോയും സമയമെടുത്ത് ശ്രദ്ധയോടെ ഫ്രെയിം ചെയ്തതാണ്. അറിയാമല്ലോ നിനക്ക്. മമ്മി ഒറ്റയ്ക്കും മമ്മിയുടെ രണ്ടു വശത്തു നമ്മളും നിന്ന് എടുക്കേണ്ട രണ്ട് ഷോട്ടാണ് പോയത്. അവൻ്റെ ഒരു പ്ലാനിംഗ്! ഇവിടുന്ന് പത്തു മിനിറ്റ് പോലും ഇല്ല ഈ മ്യൂസിയത്തിലേക്ക്. രാവിലെ മ്യൂസിയത്തിൽ കയറിയിട്ട് ഈഡൻ ഗാർഡനിൽ പോയാൽ ഈ ഗതി വരുമായിരുന്നോ? എടാ, സമയം കറക്റ്റ് നോക്കി കറക്ടായി എല്ലാം മാനേജ് ചെയ്യാൻ പഠിക്കണം. നാളെ രാവിലെ പത്തുമണിക്കാണ് തിരിച്ചു പോകേണ...

“ക്രാക്ക്... ക്രാക്ക്... ക്ലാങ്ങ്... ക്ലാങ്ങ്...” ഏത് ഉറക്കവും കെടുത്തുന്ന ഈ വക ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാണ് ഗഡി ഉണർന്നത്. കൽക്കട്ടയിലാണ് താൻ എന്ന ബോധം വരാൻ ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിറ്റിൻ്റെ താമസം നേരിട്ടു. കഴുത്ത് തിരിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ, ഏതോ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ മുഴുകി തൻ്റെ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ചങ്ക്. “എത്ര മണിയായെടാ ലാലേ?” നിസാം ചോദിച്ചു. “ആ, ഏമാൻ എഴുന്നേറ്റോ?” ചങ്ക് പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് നിസാമിനെ നോക്കി. പിന്നെ വീണ്ടും പുസ്തകത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “ഒരു എട്ടര ഒമ്പത് ആയിക്കാണും.” “ഓ മൈ ഗോഡ്! വി ആർ റ്റൂ ലേറ്റ്! ഇന്ന് എവിടെയെല്ലാം പോകണ്ടതാണ്.” ഗഡി കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. പിന്നെ ബാഗിൽ പരതി ബ്രഷും പേസ്റ്റും എടുത്തു. “എന്താടാ ഈ ബഹളം? ഇവിടെ ആരെങ്കിലും പാത്രം എറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കുന്നുണ്ടോ?” ബ്രഷിൽ പേസ്റ്റ് തേക്കുന്നതിനിടയിൽ നിസാം ചോദിച്ചു. ഗഡിയുടെ പ്രവൃത്തി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട ചങ്ക് ഉത്തരത്തിന് പകരം ഒരു മറുചോദ്യമാണ് ചോദിച്ചത്: “ആഹാ! നീയിന്ന് പല്ലു തേക്കുന്നുണ്ടോ?” “ഉണ്ട്, ഇന്ന് നിൻ്റെ പരാതി മാറ്റിയേക്കാം. കുളിക്കുന്നുമുണ്ട്,” ബ്രഷ് വായിലിട്ട് നിസാം പറഞ്ഞു. പേസ്റ്റ് പതഞ്ഞ് വായിൽ നിറഞ്ഞപ്പോഴാണ്...

ബസിന്റെ കുലുക്കത്തിൽ എപ്പോഴോ ചങ്കും ഉറങ്ങിപ്പോയി. ബംഗാളിയിൽ എന്തോ വിളി കേട്ടാണ് രണ്ടും പേരും ഉണർന്നത്. “കൽക്കത്ത എസ് ഗേഛേ! നാമുൻ! നാമുൻ!” കണ്ടക്ടർ അവരെ ഇറക്കി വിടാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. ചങ്കുകൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഇറങ്ങുന്ന വഴി ചങ്ക് കണ്ടക്ടറോട് ചോദിച്ചു: “ഭായ് സാബ്, ഹാരിസൺ സ്ട്രീറ്റ് കൈസേ ജായേഗാ?” അന്നത്തെ ടിക്കറ്റ് കളക്ഷൻ എണ്ണുകയായിരുന്ന കണ്ടക്ടർക്ക് കണക്ക് തെറ്റി. അതിലുള്ള നീരസം മറയ്ക്കാതെ പുള്ളി പറഞ്ഞു: “നോർത്ത് കൽക്കത്ത ജാനാ ഹേ. റിക്ഷാ പകടോ, ഉസ്കോ മാലൂം ഹോഗാ.” ചങ്കുകൾ തലകുലുക്കി ബസിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ടക്ടർ വീണ്ടും കണക്കുകൂട്ടി. രാത്രിയിലും നഗരം തിരക്കിലാണ്. അതിനിടയിൽ ഒരു സൈക്കിൾ റിക്ഷ പിടിച്ച് ചങ്കുകൾ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. മിന്നുന്ന ലൈറ്റുകളും ആളുകളുടെ തിരക്കും പതിയെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. ഇടുങ്ങിയ ഇടവഴികളിലൂടെയും പൊളിഞ്ഞ ഗലികളിലൂടെയും കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങി റിക്ഷ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇരുട്ടിൻ്റെ മറവിൽ ചങ്കുകൾ പരസ്പരം നോക്കി. ഇയാൾ ഇനി കൊല്ലാൻ കൊണ്ടു പോകുകയാണോ? പിരിമുറുക്കം കുറയ്ക്കാൻ ചങ്ക് റിക്ഷാക്കാരനോട് ചോദിച്ചു: “ഭായ് സാബ്, യേ... സോനാഗാച്ചി കഹാം ഹേ? കൈസേ ജായേഗാ വഹാം?” ഗഡി ചങ്കി...

  പോത്തുകളെ പോലെ കിടന്നുറങ്ങിയ ചങ്കുകൾ വലിയ ശബ്ദകോലാഹലം കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്. ഗസ്റ്റ് ഹൗസിൽ ഗസ്റ്റുകളായി എത്തിയവർ പരസ്പരം വിശേഷങ്ങൾ കൈമാറി ബഹളം വെക്കുകയാണ്. ഇടക്കിടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള തെറിവിളികളും അട്ടഹാസച്ചിരികളും കേൾക്കാം. കൂടുതലും ഹിന്ദിയായതുകൊണ്ട് ചങ്കുകൾക്ക് എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. “എന്തുവാടാ ഇത് ചന്തയോ?” സാധാരണയിലും നേരത്തേ എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വന്നതിൻ്റെ പരിഭവം നിസാം പറഞ്ഞു തീർത്തു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ബ്രഷിൽ പേസ്റ്റ് തേക്കുകയായിരുന്ന ചങ്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു: “പിന്നെ ചന്തയിൽ വന്നാൽ ചന്തയല്ലാതായി തോന്നുമോ? എടാ, ഇതൊരു “ചന്ത” സ്ഥലമാണ്.” “സമയമെത്രയായി? നീയിപ്പോഴേ പല്ലു തേക്കാൻ പോകുവാണോ?” ചങ്കിൻ്റെ ഉദ്യമം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട ഗഡി ചോദിച്ചു. “ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്കാണെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റാലുടൻ പല്ലുതേക്കും.” “അളിയാ, ഉച്ചയാകാറായോ! എങ്കിൽ നമുക്ക് ഊണിൻ്റെ കാര്യം ആലോചിക്കാം,” നിസാം കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. മാനസിക ഞെരുക്കത്തോടെയാണെങ്കിലും ചങ്കുകൾ രണ്ടും കോമൺ ബാത്റൂമിൽ പോയി പല്ലു തേച്ച്, ഉള്ള വെള്ളത്തിൽ പെട്ടെന്നൊന്നു കുളിച്ചു. തല തോർത്തി തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി ഒരു സഹമുറിയൻ ആ വഴി വന്നു. രണ്ടു...

  “സൂപ്പ് കൊള്ളാം, അല്ലേടാ?” സ്പൂണിൽ കോരിയെടുത്ത സൂപ്പ് ഒരു സിപ്പ് രുചിച്ച ശേഷം, ചൂടാറ്റാൻ ഊതുന്നതിനിടയിൽ നിസാം ചങ്കിനോടു ചോദിച്ചു. ചങ്ക് സൂപ്പ് രുചിച്ചു, എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു: “തരക്കേടില്ല...” “തരക്കേടില്ലെന്നോ! പോക്കോണം! സൂപ്പറാണ്. അളിയാ, ഇവിടെത്തന്നെ അക്കോമഡേഷൻ തരപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ വേണം മധുവിൻ്റെ ചേച്ചിയോട് സംസാരിക്കാൻ.” “സംസാരിക്കാൻ നീയല്ലേ മിടുക്കൻ. നമുക്ക് റൂം റേറ്റൊക്കെ ചോദിച്ചു വെക്കാം. മെനുവിലെ റേറ്റ് കണ്ടിട്ട് റൂം റെന്റും തരക്കേടുണ്ടാവില്ല.” “നീയല്ലേ “തരക്കേടില്ലാത്ത” ഈ ഹോട്ടലിൽ തന്നെ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞത്?” നിസാം കൊണച്ചു. “എടാ, ഈ സോൾട്ട് ലേക്ക് സിറ്റിയിൽ അത്യാവശ്യം സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉള്ള ഹോട്ടലല്ലേ ഇത്. മധുവിൻ്റെ ചേച്ചിയുടെ സ്റ്റാൻഡാർഡ് കൂടെ നമ്മൾ നോക്കണ്ടേ. നിന്നെപ്പോലെ എല്ലാവരും ഊരു തെണ്ടികളല്ല.” ചങ്കിൻ്റെ മറുകൊണ. “അതു നീ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റ്. മധുവിൻ്റെ ചേച്ചി അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ വരാം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? അവര് വന്നിട്ടു വേണം ഡിന്നർ മെയിൻ കോഴ്സ് ഓർഡർ ചെയ്യാൻ. നമ്മളെ തരക്കേടില്ലാതെ സത്കരിക്കാനുള്ള അവസരം കൊടുക്കണ്ടേ. അല്ലേൽ മോശമാണ്.” “നിന്നോട് നൂറ് ശതമാനം ഞാനീക്കാര്യത്തിൽ യോജിക്കുന്നു, നിസ...

മൂന്നു ദിവസം നീണ്ട തൻ്റെ യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിലാണ് എറണാകുളം - ഹൗറ എക്സ്പ്രസ്. ഹൗറ സ്റ്റേഷൻ അടുക്കാറായതിനാൽ ഇഴഞ്ഞാണ് നീങ്ങുന്നത്. ലോക്കൽ കോച്ചിൽ ഇരുന്നും കിടന്നും മുഷിഞ്ഞ ചങ്കുകൾക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ വച്ചു. രണ്ടു പേരും തങ്ങൾക്ക് അപരിചിതമായ നഗരകാഴ്ചകൾ കണ്ട് ഞെട്ടിയും അമ്പരന്നും   ജനാലയിലൂടെ  പുറത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു. അതേസമയം സഹയാത്രികരായ തമിഴന്മാർ കേരളത്തിൽ നിന്ന് കളക്ട് ചെയ്ത ചക്കകൾ എണ്ണിപ്പെറുക്കി വയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. കൽക്കട്ടയിൽ അതു വിറ്റു കാശാക്കലാണ് അവരുടെ തൊഴിൽ. വണ്ടർലാൻഡിൽ അകപ്പെട്ട ആലീസിൻ്റെ കണ്ണുകളുമായി ദൂരേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന ചങ്കാണ് ആദ്യം ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. താഴെ, മണ്ണിൻ്റെ നിറമുള്ള ഹൂഗ്ലി നദി; അതിൻ്റെ ആയിരം കുഞ്ഞോളങ്ങൾക്ക് അന്തിസൂര്യൻ കനകകർണ്ണങ്ങൾ ചാർത്തിയിരിക്കുന്നു. മുകളിൽ, ആരോ നിറക്കൂട്ട് തട്ടിമറിച്ചപോലെ ചുവന്ന ചെമ്മാനം. ഇവ രണ്ടിനെയും പരസ്പരം കൈകോർപ്പിക്കും പോലെ, നടുക്കതാ നെടുനീളനെ ഹൗറാ ബ്രിഡ്ജ്! “നിസാമേ നോക്കടാ! ഹൗ ബ്യൂട്ടിഫുൾ!” “വൗ!” നിസാമിലെ കലാകാരനുണർന്നു. ബാഗിൽ നിന്ന് ക്യാമറ എടുത്ത് നിസാം ലെൻസ് ക്യാപ് ഊരി. “നീ എന്ത് കാണിക്കാൻ പോകുവാ?” ചങ്ക് ചോദി...

  കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി സഹലയുടെ ഒ.പി.യിൽ വന്നു. കുട്ടിയുടെ അമ്മയ്ക്ക് സ്വീഡനിലാണ് ജോലി. കുട്ടിക്കും അപ്പനും കൂടെ അങ്ങോട്ട് പോകണം. ഇവിടുത്തെ കൂടും കുടുക്കയും വിറ്റ് കുടുംബമായി അങ്ങോട്ട് മൈഗ്രേഷൻ, അതാണ് സംഭവം. സ്വർണ്ണമുള്ളതൊക്കെ വിറ്റ് സ്വീഡനിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. നാളെ വെളുപ്പിനാണ് ഫ്ലൈറ്റ്. തലേദിവസം പെട്ടി അടുക്കുന്നതിനിടയിൽ കിട്ടിയ ഒരു സ്ക്രൂവും നട്ടും വെച്ച് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ സ്ക്രൂ മാത്രമേയുള്ളൂ! നട്ട് എവിടെ പോയി? ഡോക്ടർ ഒന്ന് നോക്കണം. “സംഗതി ഇരുമ്പാണോ?” “അതേ.” “അത് നന്നായി. എക്സ്-റേയിൽ കിട്ടും.” "നന്നായെന്നോ?" അപ്പനും അമ്മാവനും പരസ്പരം നോക്കി. ഡോക്ടർ എന്താണീ പറയുന്നത്! നാല് വയസ്സുകാരനെ പിടിച്ചിരുത്തി അബ്ഡോമിനൽ എക്സ്-റേ എടുത്തു. ദാ കിടക്കുന്നു... ഇടതു കുടലിൽ! “എനിമ വെച്ച് എടുത്താലോ, ഡോക്ടർ?” “ഇല്ല, പറ്റില്ല. കൊച്ചിന്റെ വയറിളക്കാൻ പറ്റില്ല.” ഡോക്ടറുടെ മറുപടി. “ഞങ്ങൾ ESI-യിലേക്ക് പോയാലോ?” “നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം. പക്ഷേ, എല്ലായിടത്തും ഇതുതന്നെയാണ് ചികിത്സ.” ഡോക്ടർ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. “പോകുന്നില്ല ഡോക്ടർ. മാഡമാണ് ഈ കുട്ടിയെ വർഷങ്ങളായി ചികിത്സിക്...

  ആദ്യത്തെ മുറിയുടെ തുറന്ന ജാലകം പുറത്തെ മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു പച്ച മാരുതി സെൻ കാർ LH-ന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് വരുന്നത് പ്രെറ്റിയെ കാണിച്ചു. അത് ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ ഉഷാ മാഡം അല്ലാതെ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല. എന്തൊരു ടൈമിംഗ്! കാർ കണ്ടതും പ്രെറ്റി "അയ്യോ, ഉഷാ മാഡം!" എന്നു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പി.ടി. ഉഷയെ പിന്നിലാക്കുന്ന സ്പീഡിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ആരെങ്കിലും ഒറ്റിയതായിരിക്കണം, കാരണം മാഡം വ്യക്തമായ ധാരണയോടെ ഷൈനി വിൽസനെക്കാൾ സ്പീഡിൽ ഓടി ഡോർമിറ്ററിയിൽ എത്തി. പേടിച്ചരണ്ട പർവീൺ ഒരു ഫസ്റ്റ് ഇയർ കൊച്ചിന്റെ കട്ടിലിനടിയിൽ കയറി ഒളിച്ചു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും മുറിയിൽ ആരെയും കാണാതെ മൂന്നാമത്തെ മുറിയിൽ നോക്കിയ മാഡം കാണുന്നത് ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് ഓടുന്ന എന്നെയാണ്. പുറകെ ഓടിയ മാഡം എന്നെ കയ്യോടെ പിടികൂടി റൂമിന്റെ നടുവിൽ പരസ്യ വിചാരണയ്ക്കായി നിർത്തി. അറക്കാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ ഞാൻ നിന്ന് വിതുമ്പി. "എന്താടോ തന്റെ പേര്? ഏതാടോ തന്റെ മുറി? താൻ ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യുന്നു?" തുടങ്ങിയ മാഡത്തിന്റെ ചോദ്യശരങ്ങൾ തീർത്ത ശയ്യയിൽ ഞാൻ കിടന്നു പിടഞ്ഞു. ജൂണിയർ അഞ്ജു സിറിയക്കിനോട് ഞാൻ ചെയ്ത ക്രൂരകൃത്യങ്ങൾ ഒര...