Hundred Under the Gulmohar

നിഷ്ക്കുവിൻ്റെ LKG, UKG കാലം മുഴുവൻ ഓൺലൈൻ ക്ലാസായിരുന്നു. ഓരോ പത്തു മിനിറ്റ് കൂടുമ്പോഴും ടീച്ചർ, “Please sit my dear boy, don't run around, come my sweetheart” എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട്, ആ പാവം ടീച്ചറെ ഓർത്ത് ഞാൻ സങ്കടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. LKG ഓൺലൈൻ ക്ലാസ്സിൽ പരീക്ഷയ്ക്ക് എഴുത്തും വായനയുമുണ്ടായിരുന്നു. ടീച്ചർ ഒരു പച്ച സ്പൈക്ക് ബോൾ കാണിച്ചിട്ട് നിഷ്ക്കുവിനോട് അതെന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു. നിഷ്ക്കുവിൻ്റെ ഉത്തരം: “കൊറോണ വൈറസ്.” ഉത്തരം കേട്ട് അമ്പരന്ന ടീച്ചർ, സ്കൂൾ പ്രിൻസിപ്പലിനെ വിവരമറിയിക്കുകയും നിഷ്ക്കുവിനെ പ്രത്യേകം ആദരിക്കാൻ പരിപാടിയിടുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ഇതേ ക്ലാസ്സിൽ മലയാളം പരീക്ഷയ്ക്ക് ‘ഇല’ എന്നെഴുതാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നിഷ്ക്കു ‘ഇल’ എന്നെഴുതി ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ചു. *** ഒരുപാട് വായിക്കാനും പഠിക്കാനും ഇഷ്ടമുള്ള എനിക്ക്, നിഷ്ക്കുവിനെപ്പോലെ “I hate studies and books” എന്ന് പറയുന്ന ഒരു മകൻ എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നത് ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യമാണ്. നിഷ്ക്കുവിൻ്റെ പ്രകടനം കണ്ട് എൻ്റെ അമ്മ, “ഇത് നിൻ്റെ മകൻ തന്നെയാണോ?” എന്ന് പലപ്പോഴും ചോദിക്കാറുണ്ട്. ഹിന്ദിയും മലയാളവും നിഷ്ക്കുവിന് ബാലികേറാമല...

എന്റെ മകൻ പണ്ടുമുതലേ വികൃതിത്തരങ്ങൾക്ക് പ്രസിദ്ധനാണ്. അവന്റെ ഗുണഗണങ്ങൾ കാരണം പ്രിൻസിപ്പൽ എന്നെയും ഹസ്ബൻഡിനെയും ഇടയ്ക്കിടെ കാണാൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ആൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരു നിഷ്കളങ്കനാണ്. വെറും 'നിഷ്ക്കു.' അവന്റെ കുറച്ച് കഥകൾ ആകാം ഇനി.  ഇർഷാദ് 'ഒരു പേരന്റിങ് അപാരത' എന്ന പേരിൽ വീട്ടിലെ രസകരമായ മുഹൂർത്തങ്ങൾ ബുക്കായി ഇറക്കിയ ദിവസമാണ് നിഷ്കുവിൻ്റെ മലയാളം പരീക്ഷാപേപ്പർ എന്റെ കൈയിൽ കിട്ടിയത്.* മലയാളം പരീക്ഷയിലെ ഒരു ക്വസ്റ്റ്യൻ ഇതായിരുന്നു: “മഹാഭാരതം എഴുതിയത് ആര്?” എന്റെ മകന്റെ ഉത്തരം: 'വ്യാജൻ'! വേദവ്യാസനെയാണ് അവൻ വെറും വ്യാജനാക്കിയത്! ***** നമ്മുടെ ഗെറ്റ്-ടുഗെദർ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ സുവനീർ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ നിഷ്ക്കു ആ വഴി വന്നു. പോളും നസിയും ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്ന ഫാമിലി ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ കൗതുകത്തോടെ അവർ ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. പിന്നെ ഏതോ ഒരു വീഡിയോയിൽ പ്രവീണിനെയും നീതുവിനെയും ഒരുമിച്ച് കണ്ട് അവരും മാരീഡ് ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. ​കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ അവനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. സാധാരണ രണ്ടക്ഷരം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനി...

ഓറൽ സ്റ്റിറോയിഡ്സ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തിട്ടും എന്റെ ലിവർ എൻസൈംസ് 100-ൽ താഴുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. 100-ൽ താഴാതെ പോസ്റ്റിംഗിന് കയറാൻ പറ്റില്ല എന്ന നിർബന്ധവുമുണ്ട്. ഈ സമയത്താണ് ഞാൻ ആ ദിവ്യൗഷധമായ 'കാമിലാരി' എന്ന സിറപ്പിനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത്. ദിവസവും നാലഞ്ചു തവണ കുടിക്കണം. അഞ്ചാറ് ബോട്ടിൽ വാങ്ങി നേരെ കോട്ടയത്തേക്ക് പോന്നു. പതിയെ എന്റെ മുറി കാമിലാരി കുപ്പികൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ലിവർ എൻസൈംസ് 150-ൽ നിന്നും ടപ്പേന്ന് 100-ലേക്ക് താഴ്ന്നു. ഞാൻ പോസ്റ്റിംഗിന് തിരിച്ചു കയറി. പീഡിയാട്രിക്സ് ആയിരുന്നു പോസ്റ്റിംഗ്. ഈ മരുന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ കുടിക്കണമെന്നുള്ളതുകൊണ്ടും കാമിലാരിയുടെ പേരിലെ 'കാമ' എന്ന കുഴപ്പം കാരണവും ഞാൻ മരുന്ന് കുപ്പി ബാഗിൽ ഒളിച്ചുവച്ചാണ് പോസ്റ്റിംഗിന് പോയിരുന്നത്. കേസ് എടുത്തു കഴിഞ്ഞ് സൈഡ് റൂമിൽ പോയി ഒരു സിപ്പ് കാമിലാരി അകത്താക്കി തിരിച്ചു വരും. ഇതായിരുന്നു പതിവ്. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ കാമിലാരി കുടിക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിൽ കയറി ബോട്ടിൽ എടുത്തതും പോൾ പുറകെ വന്നതും ഒരുമിച്ച്! എന്റെ കയ്യിലെ കുപ്പി കണ്ട് പോൾ ചോദിച്ചു, "പ്രെസി എന്താ ഇത്! വെള്ളമടി തുടങ്ങിയോ?" കുപ്പിയിലെ പേര് വാ...

  ഹെപ്പറ്റൈറ്റിസ് ഒരാളുടെ ജീവിതം കീഴ്മേൽ മറിയും എന്നുള്ളതിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഞാൻ. ഹെപ്പറ്റൈറ്റിസ് മാറാതെ പ്രൊലോങ്ഡ് ആയപ്പോൾ എന്റെ പേരന്റ്സ് ജോത്സ്യനെ കാണാൻ പോയി. ശനിയിലും ചൊവ്വയിലും ഒന്നും എനിക്ക് ഒട്ടും വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു, MBBS-ന് പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങനെ അമ്പലങ്ങളിൽ ഒന്നും പോകാറില്ലായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് അധികം പ്രാർത്ഥനയും ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ഹിന്ദു ആണെന്ന് പലർക്കും അറിയുക പോലുമില്ലായിരുന്നു. മതസൗഹാർദ്ദത്തിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകെട്ട്. നിഷ ജേക്കബ് മാന്നാനം പള്ളിയിൽ പോകുമ്പോൾ കൂടെ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഞാനും പർവീണും പോകും. രാജി NS ആർപ്പൂക്കര അമ്പലത്തിൽ ഗീത പഠിക്കാൻ പോയപ്പോൾ കമ്പനിക്ക് ഞങ്ങളും പോയി. അവിടുത്തെ സർ ഞങ്ങളുടെ പേരുകൾ കേട്ട് ഞെട്ടിയത് ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. രാഹുവിൽ കണ്ടകശനിയുടെ അപഹാരം കാരണം മരണതുല്യമായ അവസ്ഥയാണെന്ന് ജോത്സ്യൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചെറുതായി ആസ്ട്രോളജിയിലും പ്രാർത്ഥനയിലുമൊക്കെ വിശ്വാസമായിത്തുടങ്ങി. എന്റെ ഫിസിഷ്യൻ ആയ കസിൻ ബ്രദറിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ ട്രിവാൻഡ്രത്തെ ഏറ്റവും ഫേമസ് ആയ ഗ്യാസ്ട്രോഎൻട്രോ...

“നിങ്ങൾ മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” പോലീസുകാരൻ്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന മുൻവിധിയുടെ രോഷം മുഖത്തെ പേശികളിൽ വ്യക്തം. “ഇല്ല!” “ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വണ്ടി ഇങ്ങനാന്നോ ഓടിക്കുന്നത്?” “അതു പിന്നെ… ഞാനൊരു ഡോക്ടറാണേ… ഒരു പാട്ടുകേട്ട് താളം പിടിച്ചതാ. പണിത് മടുത്തു വരുന്ന വഴി ഒരു റിലാക്സേഷൻ…” “ഓ… തന്നേ? ലൈസൻസും പേപ്പറും ഒക്കെ എടുത്ത് വെയ്. എടോ PC, താൻ ഇയാളെക്കൊണ്ട് ഒന്ന് ഊതിക്ക്. ഞാൻ മുന്നിലെ വണ്ടി ചെക്ക് ചെയ്തിട്ട് വരാം.” CI മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. എൻ്റെ മനസ്സ് പിന്നിലേക്കും. ഞാനെങ്ങനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ പെട്ടു? *********************************** പതിവുപോലെ നല്ല തിരക്കുള്ള ദിവസമായിരുന്നു അന്നും. ഹോസ്പിറ്റലിലെ സ്ഥിരം സർക്കസിനു ശേഷം GP-യും കഴിഞ്ഞു തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക്. ഇരുട്ടു വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പെരുമഴയുടെ മുന്നോടിയായി പൊടിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ചാറ്റൽ മഴ വൈപ്പർ സെൻസറുകളെ ഉണർത്തി. ദൂരെ വെള്ളിടികളുടെ ലേസർ ഷോ, മുന്നിൽ ചുവന്ന ടെയിൽ ലൈറ്റുകളുടെ നീണ്ടനിര, ഒരു ചരടിൽ കോർത്ത കളിത്തീവണ്ടി പോലെ. രാത്രി ഡ്രൈവിംഗ് ഇപ്പോൾ മഹാദുഷ്കരമാണ്. പോരാത്തതിന് പഴയപോലെ കണ്ണും പിടിക്കുന്നില്ല. ട്ര...

  പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ പർവീണും പ്രെറ്റിയും ചേർന്ന് എന്നെ IDU-വിൽ കൊണ്ടുപോയി. ധാരാളം വിശ്രമം, വെള്ളം കുടി, ഒരാഴ്ചത്തേക്കുള്ള അമോക്സിസിലിൻ, വിറ്റാമിൻ ബി കോംപ്ലക്സ് എന്നിവ എഴുതിക്കിട്ടി. നിസാം അലി എനിക്ക് മരുന്നു വാങ്ങി ഹോസ്റ്റലിൽ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു. എന്റെ യൂണിറ്റ് മേറ്റ്സിന്റെ സ്നേഹത്തിലും കരുതലിലും എനിക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. എന്റെ വീട്ടുകാർ എത്തി. പർവീണും പ്രെറ്റിയും നിഷയും എന്നെ യാത്രയാക്കാൻ ഇറങ്ങിവന്നു. എനിക്ക് ഹെപ്പറ്റൈറ്റിസ് ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മാനസികമായി തളർന്നവരാണ് ഈ മൂന്നുപേർ. ഞാൻ കഴിച്ച സ്ഥലത്തൊക്കെ ഇവരും എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. "എത്രയും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു വരാം, പ്രാർത്ഥിക്കണേ" എന്നുപറഞ്ഞ് മൂവരെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ കൊടുത്ത് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് യാത്രയായി. മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന്, തടുക്കാനാവാത്ത വിധിയുടെ ഊഴം കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ഉത്കണ്ഠ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടു. എനിക്ക് മഞ്ഞപ്പിത്തമാണെന്ന വാർത്ത നാട്ടിൽ കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. പലരും പല ചികിത്സകളും സജസ്റ്റ് ചെയ്തു. ആയുർവേദം, ഒറ്റമൂലി, സിദ്ധ അങ്ങനെ പലതും. MBBS ഡിഗ്രിധാരിയാകാൻ പോകുന്ന ഞാൻ പ്രാകൃത...

  ഫൈനൽ ഇയർ മെഡിസിൻ പോസ്റ്റിംഗ് തുടങ്ങി. ഞാനും എന്റെ യൂണിറ്റ് മേറ്റ്സും M4 യൂണിറ്റിലാണ്. KillerM ആണ് യൂണിറ്റ് ചീഫ്. പോസ്റ്റിംഗ് തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മെഡിസിൻ പഠിച്ച് തകർക്കണമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അതുപ്രകാരം ആദ്യദിവസം മുതൽ സിൻസിയർ ആയി പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.  പോസ്റ്റിംഗ് തുടങ്ങി കഷ്ടി ഒരാഴ്ചയാകുന്നു. ഞാൻ ഒരു റെഡ് ടീ-ഷർട്ടും യെല്ലോ സ്കർട്ടും ഇട്ട്, റൂമിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് പർവീൺ ഡിന്നർ കഴിക്കാൻ വിളിക്കുന്നത്. ഇത് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം പരിപാടിയാണ്. പർവീൺ വന്ന് ആദ്യം എന്നെ വിളിക്കും, പിന്നെ ഞങ്ങൾ മെസ് ഹാളിന്റെ താഴെ നിന്ന് നിഷ ജേക്കബിനെ ചെല്ലപ്പേര് വിളിച്ച് റൂമിൽ നിന്നിറക്കും (LH ഗേൾസിന് ആ പേര് അറിയാം. ഞാനത് ഇവിടെ കുറിക്കുന്നില്ല). അങ്ങനെ പതിവുപോലെ അന്നും ഡിന്നർ കഴിച്ചു. റൂമിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഉടൻ ഞാൻ പഠനം പുനരാരംഭിച്ചു. അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കൊരു കുളിര്, ശരീരം ആകെ തളരുന്നതുപോലെ. കുളിര് മൂർച്ഛിച്ച് തണുത്ത് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഷീറ്റ് പുതച്ച് ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് അതിശക്തമായ പനിയോടുകൂടിയാണ്. പനിച്ചു കിടക്കുന്ന എന്നെക്കണ്ട...

  കോ ട്ടയം മെഡിക്കൽ കോളേജ്! അക്കാദമിക്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ ടോപ് ലെവലിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും ഫുഡ് ഓപ്ഷൻസിന്റെ കാര്യത്തിൽ ശോകമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ. ഞങ്ങൾ ഗേൾസിന് അന്ന ഗാലറി മാത്രമായിരുന്നു ആകെയുള്ള ആശ്രയം. അവിടുത്തെ ചേട്ടനും ചേച്ചിയും ഞങ്ങളെ കണ്ട് മടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. ഇതിനൊരു പരിഹാരമായി ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഞാനും, പർവീണും, നിഷ ജേക്കബും, കോട്ടയം ടൗണിൽ പോയി ആര്യാസിൽ നിന്നും ഫുഡ് വാങ്ങി കഴിക്കുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്ന കാലത്താണ് MCH-ന്റെ നേരെ ഫ്രണ്ടിൽ ഹോട്ടൽ ആനന്ദ് വരുന്നത് * .  A/C റെസ്റ്റോറന്റ്, പിന്നെ നല്ല സ്നേഹമുള്ള പാണ്ടി ചേട്ടന്മാരും. അതിൽ മുരുകൻ ചേട്ടന്റെ സ്നേഹം ഇന്നും കണ്ണു നിറയാതെ ഓർക്കാനാവില്ല. തിയറി ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഉച്ചയ്ക്ക് ആനന്ദിൽ കയറുക എന്നത് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതഭാഗമായി. പർവീൺ മിക്കപ്പോഴും മീൽസ് ആകും ഓർഡർ ചെയ്യുക. മീൽസിനൊപ്പം ഒരു ചെറിയ ബൗൾ സേമിയ പായസം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഞാനും നിഷയും ജ്യൂസോ സ്നാക്സോ കഴിക്കുമ്പോൾ പർവീൺ പായസത്തിന്റെ ഓരോ സിപ്പ് എടുക്കുന്നത് നോക്കി ഞങ്ങൾ കൊതിവിടും. ഞങ്ങളുടെ സങ്കടം മനസ്സിലാക്കി മുരുകൻ ചേട്ടൻ എനിക്കും നിഷയ്ക്കും ഓരോ ബൗൾ പായസം ഫ്രീയായി തര...

MD ഫൈനൽ ഇയർ സമയം. പി.ജി.കൾ എല്ലാവരും തിയറി ക്ലാസ്സിലിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് മേശയിലിരുന്ന ഇന്റർകോം ശബ്ദിച്ചു. മാഡം ഫോണെടുത്ത് ശ്രദ്ധിച്ചു, പിന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “അതിനെന്താ, ഞങ്ങൾ ടേക്ക് ഓവർ ചെയ്യാം. എന്റെ യൂണിറ്റിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തോളൂ.” ഫോൺ വെച്ച് മാഡം ഫുൾ എക്സൈറ്റ്മെന്റിൽ ഞങ്ങളെ നോക്കി. “ഒരു അടിപൊളി കേസ് വരുന്നുണ്ട്. ഒരു ഒരു Steven Johnson Syndrome. Toxic Epidermolysis Necrosis Overlap caused by Antiretroviral Treatment. SJS, TEN, HIV Antiretroviral drugs എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് നമുക്ക് ഡിസ്കസ് ചെയ്യാം.” ക്ലാസ്സിൽ ഫ്രണ്ടിലിരുന്ന ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി, "ദൈവമേ, ഞാൻ D2 യൂണിറ്റിലാണല്ലോ!" ഞാൻ: “മാഡം, മെയിൽ ഓർ ഫീമെയിൽ?” മാഡം: “മെയിൽ പേഷ്യന്റ്.” ഞാൻ വീണ്ടും ഞെട്ടി. ഞാനും എന്റെ ജൂനിയർ നജീമുമാണ് D2 മെയിൽ വാർഡ് നോക്കുന്നത്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നജീമിനെ അന്വേഷിച്ചു. അവനെ സീറ്റിൽ കാണുന്നില്ല. ഫ്രൈഡേ ആയതുകൊണ്ട് പള്ളിയിൽ പോയതാവും. ഞാൻ: “മാഡം, നമ്മുടെ ജനറൽ വാർഡല്ലേ? ഇത്രയും ഇൻഫെക്ഷ്യസ് ആയ പേഷ്യന്റിനെ എങ്ങനെ ഇവിടെ കിടത്തും? മെഡിസിൻ ഐസൊലേഷൻ വാർഡിൽ പോയി കൺസൾട്ടേഷൻ കണ്ടാൽ പോരേ?” മാഡം: “What is this Prasy? Yo...

  മൂന്നാം വർഷം MD-ക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ വന്ന മറ്റൊരു പ്രതിഭാസമാണ് ഔസേപ്പച്ചൻ. ഞങ്ങളുടെ STD കൗൺസിലർ ആയി വന്നതാണ് പുള്ളി. പേരിൽ പഴമയുണ്ടെങ്കിലും ആളൊരു ചുറുചുറുക്കുള്ള ചെറുപ്പക്കാരനാണ്. ഔസേപ്പച്ചൻ വന്നതോടെ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന STD ക്ലിനിക്ക് മൊത്തം ഉണർന്നു. അതിനു കാരണമുണ്ട്. STD കൗൺസിലർ ഒരു കോൺട്രാക്ട് ബേസിസിലുള്ള പോസ്റ്റാണ്. MSW പഠിച്ച ഔസേപ്പച്ചന് ഒറ്റ ആഗ്രഹമേയുള്ളൂ, UK-ക്ക് പോകണം. അതിനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രോജക്റ്റ് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്യാനുള്ള ഒരു മാർഗമായാണ് പുള്ളി ജോയിൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. രാവിലെ കൃത്യം എട്ടുമണിക്ക് വന്ന് അരമണിക്കൂർ ബൈബിൾ വായന. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഔസേപ്പച്ചൻ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വൈര്യം തരില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് ഞങ്ങളോട് STD കേസുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കും. ഈ ആത്മാർത്ഥത കണ്ട് മാഡം ഞങ്ങളോട്, “ഔസേപ്പച്ചനെ കണ്ടു പഠിക്കൂ” എന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി.  പ്രോജക്റ്റ് തീർത്ത് UK-ക്ക് പോകാനുള്ള ത്വരയും സ്വതവേയുള്ള ആത്മാർത്ഥതയും കാരണം STD കേസ് നമ്പർ കൂട്ടാൻ പുള്ളിയൊരു മാർഗം കണ്ടെത്തി. എല്ലാ ദിവസവും ആലപ്പുഴ ബസ് സ്റ്റാൻഡ്, ജനറൽ ഹോസ്പിറ്റൽ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ലൈംഗികത്തൊഴിലിൽ ഏ...

ഹൗസ് സർജൻസിക്കാലത്തെ കഥയാണ്. എന്റെ പുതിയ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചൽ കഴിഞ്ഞിട്ട് ദിവസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഹോസ്റ്റൽ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ കൂടെ രണ്ടുദിവസം പുതിയ വീട്ടിലൊന്നു കൂടാം - അതായിരുന്നു പ്ലാൻ. ഒരു ഫോർമാലിറ്റിക്ക് യൂണിറ്റിലെ ഒരു ആൺ സുഹൃത്തിനേയും വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു. കേട്ടപാതി കേൾക്കാത്തപാതി യൂണിറ്റിലെ മാത്രമല്ല, ബാച്ചിലുള്ള ഘടാഘടിയൻമാരെല്ലാം ട്രിപ്പിന് റെഡി! മൊത്തത്തിൽ 10-12 പേർ! രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും അച്ഛനും അമ്മയും അടങ്ങിയ മിഡിൽ ക്ലാസ് ഫാമിലിയുടെ ചെറിയ വീടാണ്. ഇവരെയെല്ലാം എവിടെ താമസിപ്പിക്കും എന്നൊരു സംശയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ നിരാശപ്പെടുത്താൻ തോന്നിയില്ല. പിന്നെ MBBS കഴിഞ്ഞു ഹൗസ് സർജൻസി ചെയ്യുന്നവരായതുകൊണ്ടു ഏത് കടത്തിണ്ണയിലും കിടന്നുറങ്ങിക്കോളുമെന്നൊരു ധൈര്യം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ വിരുന്നുകാർ വീട്ടിലെത്തി വെടിവട്ടവും ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞ് കുന്നിൻ മുകളിലേക്കു ട്രെക്കിങ്ങും പ്രശസ്തമായ മനയിലേക്കൊരു വിസിറ്റും നടത്തി. ഹാപ്പിയായി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും നേരം സന്ധ്യയായി. ഊണു കഴിഞ്ഞു രാത്രി ഗേൾസിനെയെല്ലാം ഒരു റൂമിലും ബോയ്സ് കുറച്ചു പേരെ മറ്റൊരു റൂമിലും, ബാക്കി വന്നവരെ മെയിൻ ഹാള...

MD രണ്ടാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അവർ കാണാൻ വരുന്നത് - തോമസും ഗ്രേസിയും. ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരാണ്. വേറെ എവിടെയോ കാണിച്ച് VDRL, TPHA ടെസ്റ്റുകൾ പോസിറ്റീവ് ആയപ്പോൾ MCH-ലേക്ക് റഫർ ചെയ്തതാണ്. ഹിസ്റ്ററി എടുത്ത് STD കാർഡ് എഴുതാനായി തോമസ് ചേട്ടനെ എൻ്റെ Co-PG പ്രവീണിനും, ഗ്രേസി ചേച്ചിയെ എനിക്കും മാഡം അലോട്ട് ചെയ്തു. അങ്ങനെ തോമസ് ചേട്ടനെയും കൊണ്ട് പ്രവീൺ സെമിനാർ ഹാളിലും, ഗ്രേസി ചേച്ചിയെയും കൊണ്ട് ഞാൻ ലൈബ്രറിയിലും കയറി. കുശലം പറച്ചിൽ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. “ഗ്രേസി ചേച്ചി, എല്ലാം തുറന്നു പറയണം. നമുക്ക് കറക്റ്റ് ട്രീറ്റ്മെൻറ് ചെയ്യേണ്ടേ? സത്യം മറച്ചുവെച്ചാൽ ട്രീറ്റ്മെൻ്റ് ഫെയിൽ ആകും. ചേച്ചിക്ക് കല്യാണത്തിന് മുൻപോ ശേഷമോ മറ്റു ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ?” ചോദ്യം കേട്ട് ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ ചേച്ചി തുടങ്ങി. “എൻ്റെ കല്യാണം പത്തൊൻപതാം വയസ്സിലായിരുന്നു. അതിനു മുൻപ്, ഒരു പതിനഞ്ചു വയസ്സു മുതൽ അടുത്ത വീട്ടിലെ ചെറിയാച്ചനുമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ചെറിയാച്ചന് ജോലിയൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ വീട്ടുകാർ കല്യാണത്തിനു സമ്മതിച്ചില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഇച്ചായനുമായുള്ള കല്യാണം നടക്കുന്നത്.” ഇതൊരു PO...

  വളരെ ഉല്ലാസകരമായ ഒരു സൺ‌ഡേ ആയാണ് ആ ദിവസം തുടങ്ങിയത്. പിള്ളേരുടെ കൂടെ ബാഡ്മിൻ്റൺ കളി. അത് കഴിഞ്ഞ് അവരുമൊത്ത് ആറ്റിൽ കുളി. അങ്ങനെ നീന്തി രസിക്കവേ പെട്ടെന്ന് അമ്മിണി (എൻ്റെ ഭാര്യ) ഓടിവന്നു. എന്തോ സീരിയസായ സംഭവം പറയാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവളുടെ മുഖത്തുനിന്ന് ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തു. ഒരു നിമിഷം ആറ്റിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ ഫ്രീസ് ആയി. “എന്താ അമ്മിണി?” “ദേ, മാഡം (ആശുപത്രിയിലെ സീനിയർ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ്) ഫോണിൽ വിളിച്ചു. അത്യാവശ്യമായി ലേബർ റൂം വരെ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു.” “എന്താ കാര്യം?” “കാര്യമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്തോ എമർജൻസി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. നിങ്ങൾ ആ വെള്ളത്തിൽ കിടക്കാതെ ഒന്ന് വേഗം ചെല്ല്.” മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഞാനും പിള്ളേരും ആറ്റിൽനിന്ന് കയറി. ഞാൻ ധൃതിയിൽ ഡ്രസ്സ് മാറി വണ്ടി എടുത്തുപോകുന്ന വഴി മാഡത്തെ വിളിച്ചു. “എന്തുപറ്റി മാഡം, എന്താ വരാൻ പറഞ്ഞത്?” കാറിൻ്റെ സ്പീക്കറിൽനിന്ന് മാഡത്തിൻ്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. “നീ ഇതുവരെ വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിയില്ലേ? ഉടനെ ഇങ്ങോട്ട് വാ. ഒരു നോർമൽ ഡെലിവറിയാണ്, പക്ഷേ റെക്ടൽ ഇൻജുറി ഉണ്ട്. നീ വന്ന് റിപ്പയർ ചെയ്യണം.“ “ശരി മാഡം, ഞാനിതാ എത്തി.” ഞാൻ ആക്സിലറേറ്ററിൽ കാലമർത്തി. എന്നെക്കണ്ടതും...